Ölçek Kategorileri: 30 Eğitim Bilimleri ve Öğretmen Yetiştirme

Erdem, A. ve Erdem, M. (2014). “DinleİzleAnlat” Dinleme ve Konuşma Yeterlikleri Ölçeğinin geliştirilmesi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi. Journal of Research in Education and Teaching 3(4), 418-432.

Şahin, A., & Aydın, G. (2009). İlköğretim 6. sınıf öğrencilerinin Türkçe dersi dinleme becerisi farkındalıklarının belirlenmesine yönelik bir anket geliştirme. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2(9), 454-464.

Yalçın, G. ve Özcan, M. (2022). Dinleme Becerisi Ölçeğinin geliştirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(3), 1231-1242. Doi: 10.33437/ksusbd.1214707

Onder, R. , Aytan, N. & Unlu, S. (2015). Validity and reliability dtudy of listening skill attitude scale . International Journal of Educational Researchers , 6 (2) , 43-4

Melanlıoğlu, D. (2013). Ortaokul Öğrencileri için Dinleme Kaygısı Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(11), 851-876.

Aydın, A. İ, Demircan, U.,& İnnalı, H.Ö.(2015). Developing the secondary school student's Listening/Watching Self Efficiency According Scale. International Journal of Languages' Education and Teaching, , p. . Doi: 10.18298/ijlet.313.

Kurudayıoğlu, M., ve Kana, F. (2013). Türkçe öğretmeni adaylarının dinleme becerisi ve dinleme eğitimi özyeterlik algıları. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 245-258.

İrgin, P. (2011). Listening strategies used by Turkish students learning English as a foreign language: The development of "Listening Strategy Inventory" (Master's thesis). Mersin University Department of English Language Teaching, Mersin.

Kaya, M. F. (2014). Dinleme Türleri Ölçeğinin Türk kültürüne uyarlanması, dil geçerliği ve faktör yapısının belirlenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(3), 323-342.

Ulutaş, M., & Erkoç, N. (2023). Dinosaur syndrome: A scale development study. Journal of Education, Theory and Practical Research, 9(1), 98–107. https://doi.org/10.38089/ekuad.2023.135

Pehlevan, Z., ve Daşdan, E. N. A. (2017). Beden Eğitiminde Disiplin Sağlama Stratejileri Ölçeğinin Türk öğrenciler için geçerlik ve güvenirlik analizi. Sport Sciences, 12(2), 14-23.

Özden- Özcan, H. (2008). İlköğretim okulu yöneticilerinin okuldaki disiplin yaklaşımları (Yüksek lisans tezi). Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Terzioğlu, F., Aktaş, D., Ertuğ, N. ve Boztepe, H. (2019). Disiplinlerarası Eğitim Algısı Ölçeğinin (DEAÖ) Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Hemşirelikte Eğitim Ve Araştırma Dergisi, 16(1), 15-20. doi: 10.5222/HEAD.2019.015

Karahan, E., Albayrak-Sarı, A. ve Canbazoğlu-Bilici, S. (2017). Disiplinlerarası Öğretime Yönelik Algı Ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. IV. International Eurasian Educational Research Congress içinde (s.740-741). Denizli: Pamukkale Üniversitesi.

Sümer Dodur, H. M. ve  Altındağ-Kumaş, Ö. (2021). “Disleksi Bilgi ve İnanç Ölçeği”nin geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kalem Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 11(1), 115-131.  https://doi.org/10.23863/kalem.2020.160

İpek, Ö. F. & Mutlu, H. T. (2022). Distance Education System Evaluation of English Language Teaching: A scale development study. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (26), 978-994.  

Uzeli, Ü. Ş., Yapar, D., Aydemir, N., & Küçükler, F. K. (2023). Validity and Reliability Study of the Turkish Version of the Michigan Revised Diabetes Knowledge Test and Its Relationship with the Turkish Health Literacy Scale-32 Scores. Cyprus Journal of Medical Sciences, 8(5).

Aşkın, B., & Er, H. (2023). Diyanet İşleri Başkanlığı 4-6 yaş grubu Kur’an kursları öğretim programı değerlendirme ölçeği. Dini Araştırmalar, 26(64), 277–309. https://doi.org/10.15745/da.1261387

Sarışan-Tungaç, A., Alıcı, D. ve Ünaldı-Coral, M. N. (2016). Doğa Deneyimine Dayalı Çevre Eğitimine Yönelik Özyeterlik Algısı Ölçeğinin geliştirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Journal of Turkish Studies, 11(19), 693-693.

Tahiroğlu, M. (2011). İlköğretim 4. sınıf sosyal bilgiler dersinde doğa sevgisi, temizlik ve sağlıklı olma değerlerinin öğretimi ve değerlere ilişkin öğrenci tutumlarının belirlenmesi (Doktora Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Akkaya, E. C., Genç, M., & Yalçınkaya Alkar, Ö. (2024). Validity and Reliability Study of the Turkish Form of the Pro-Nature Conservation Behavior Scale. Current Approaches in Psychiatry, 16(suppl 1), 211-224. https://doi.org/10.18863/pgy.1521276.

Ardahan, F. ve Mert, M. (2013). Bireyleri Doğa Yürüyüşü Yapmaya Motive Eden Faktörler Ölçeği ve bu faaliyetlere katılarak elde edilen faydalar ölçeğinin Türk popülasyonu için geçerlilik güvenirlik çalışması. International Journal of Human Sciences, 10 (2), 338-355.

Bektaş, F., Kural, B. ve Orçan, F. (2017). Doğaya Bağlılık Ölçeğinin Türkçe Uyarlaması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Niğde Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 11(1), 77-86.

Alkış Küçükaydın, M. (2024). Understanding connection to nature in Turkish middle school children: Personal factors and nature’s restorative effect. Journal of Environmental Psychology. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2024.102393

Çakır, B., Karaarslan, G., Şahin, E., & Ertepınar, H. (2015). Adaptation of Nature Relatedness Scale to Turkish. Elementary Education Online, 14(4), 1370-1383. doi: http://dx.doi.org/10.17051/io.2015.95299