Ölçek Kategorileri: 30 Eğitim Bilimleri ve Öğretmen Yetiştirme

Karakoç, Ç. & Sakız, G. (2021). Development of Perceived Social Justice In Education Scale for primary school students. International Journal of New Approaches in Social Studies, 5(2), 426-438.

Doğan, H., & Duran, R. (2025). Eğitimde Sosyal Hizmet İhtiyacı Ölçeği: Bir ölçek geliştirme çalışması. Bingöl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi(29), 190-203. https://doi.org/10.29029/busbed.1581951

Doğru, M.(2014). Development of a Self-Efficacy Scale of Technology Usage in Education. Journal of Mathematics Science and Technology Educatio, 13(6), 1785-1798. DOI 10.12973/eurasia.2014.1204a

Öztürk, T. (2006). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının eğitimde teknoloji kullanımına yönelik yeterliliklerinin değerlendirilmesi(Balıkesir örneği) (Yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Güzel, M. A., & Başokçu, T. O. (2023). Eğitimde Üstbilişsel Düzenleme Envanteri: Öğretmen Versiyonu’nun (EÜDE: Öğretmen-Kendi ve Öğretmen-Sınıf) geliştirilme çalışması. Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 25(1), 137-149. https://doi.org/10.17556/erziefd.1224757

Cemaloğlu, N., & Duykuluğlu, A. (2022). A Scale development study: The Evaluative Scale of Data‐Based Management in Education, Manisa Celal Bayar University Journal of the Faculty of Education, 10(2), 186‐203. https://www.doi.org/10.52826/mcbuefd.1115379

Çöme, A. (2011).Okul yöneticilerinin eğitimde yaratıcı drama faaliyetlerine ilişkin tutumları (Yüksek lisans tezi). Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Otrar, M. ve Çöme, A. (2013). Okul yöneticilerinin eğitimde yaratıcı drama etkinliklerine ilişkin tutumları için bir ölçek geliştirme çalışması. Yaratıcı Drama Dergisi, 8 (15), 71-94.

Yerlikaya, S. (2017). Okul yöneticilerinin yetenek yönetimi ile öğretmenler arasındaki farklılıkları yönetme yeterlikleri (Doktora tezi). Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bolu.

Ural, O. (1993). The Reasons for Participating in adult education programs in Turkey (Master's thesis) Boğaziçi University the Institute of Social Sciences, İstanbul.

Ünsal, S., Bağçeci, B., Meşe, N. N. ve Korkmaz, F. (2015). Eğitimin işlevlerini değerlendirme ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Adıyaman Üniversitesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 5 (2),266-286. http://dx.doi.org/10.17984/adyuebd.26853

İlhan, M., Güler, N., ve Kinay, İ. (2017). Eğitimsel Değerlendirmelerde Etik İlkelere Bağlılık Ölçeğinin Türkçe uyarlaması. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(2), 779-795.

Karadağ, E., Korkmaz, T., Çalışkan, N. ve Yüksel, S. (2008). Drama lideri olarak öğretmen ve Eğitimsel Drama Uygulama Yeterliği Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik analizleri. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28(2), 169-196.

Yalçın, M.T.,ve Ereş, F. (2018). A study of validity and reliability on the Instructional Capacity Scale. Universal Journal of Educational Research, 6 (1), 57-67.

Kan, A. (2014). Öğretmen adaylarının eğitme-öğretme özyetkinliğine yönelik ölçek geliştirme ve eğitme-öğretme özyetkinlikleri açısından değerlendirilmesi (Mersin Üniversitesi Örneği). Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(1), 035-050.

Dinçer, S. ve Doğanay, A. (2016). Eğitsel Arayüz Değerlendirme Ölçeği Türkçe uyarlama çalışması. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 36(3), 647-674.

Keçeci, G., Alan, B. ve Kırbağ Zengin, F. (2016). Eğitsel bilgisayar oyunları destekli Kodlama Öğrenimine Yönelik Tutum Ölçeği: Geçerlilik ve güvenirlik çalışması. Education Sciences, 11 (3), 184-194. http://dx.doi.org/10.12739/NWSA.2016.11.3.1C0661

Mertkil, Y., Erişen, Y., & Alcı, B. (2025). Eğitsel Eylem Araştırması Tutum Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Yıldız Journal of Educational Research, 10(2), 104-117. https://doi.org/10.14744/yjer.2025.009

Henkoğlu, H. Ş. ve Mıhcı, P. (2012). Eğitsel içerikli web sitelerinin kullanımını etkileyen faktörler: Ölçek geliştirme çalışması. Ege Eğitim Dergisi, 1(13), 26-39.

Şahin, İ. (2009). Eğitsel İnternet Kullanım Öz-yeterliği İnançları Ölçeğinin geçerliği ve güvenirliği. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (21), 461-471.

Kılıçarslan, T. (2009). Öğretmenlerin eğitici kulüp çalışmalarına ilişkin tutumları. (Yüksek lisans tezi). Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Tunga, Y., & Çağıltay, K. (2023). Mit mi Gerçek mi?: Türk Öğretmenler Arasında Nöromitlerin Yaygınlığı ve Yordayıcıları. Eğitim ve Bilim, 48(216), 229-246. http://dx.doi.org/10.15390/EB.2023.12089

Akçınar, S. (2018). Beden eğitimi öğretmenlerinin eğitsel oyun oynatma becerilerinin incelenmesi (Doktora Tezi). İnönü Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Malatya.

Altuner-Çoban, G.Ş., Bozkurt, E., Kan, A. (2019). The development of an Attitude Scale for Educational Games: The study of validity and reliability. Turkish Studies Educational Sciences, 14(3), 287-302. doi: 10.29228/TurkishStudies.22798

Cömert, Z. & Samur, Y. (2023). Eğitsel Oyunlarda Akış Deneyimi Ölçeği geliştirme çalışması. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 21(3), 1933-1951. https://doi.org/10.37217/tebd.1262657