Ölçek Kategorileri: 110 Gelişim Psikolojisi -Genel

Erden Ünsaldı, Ü. (2001). Çubuk Sağlık Ocağına başvuran 65 yaş ve üzerindeki grupta Groningen Ölçeğine göre etkinlik kısıtlılığı durumu değerlendirmesi. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, 54(3), 333-344.

Bayar, Ö. (2025). Expanded Benevolent Childhood Experiences Scale (BCEs-20): Psychometric properties and comparison of BCEs-Original and BCEs-Revised. Journal of Child and Family Studies. https://doi.org/10.1007/s10826-025-03169-x

Saatçi, T. (2024). Günlük Yaşam Becerilerini Değerlendirme Ölçeği’nin geliştirilmesi (Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü). Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.

Anafarta M. (2007). Güvenli üs senaryo bilgisi-kılavuz kelime yönteminin psikometrik nitelikleri: Çoklu örneklemde geçerlik ve güvenirlik değerlendirmesi [Yayınlanmamış doktora tezi]. Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Ankara.

Samsunlu, Ö. (2020). 4-6 yaş çocuklar için Hayvanlara Yönelik Tutum Ölçeği’nin geliştirilmesi ve uygulanan programının etkililiği (Doktora Tezi). Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi.

Kahraman, A. & Ceylan, S. S. (2020). Psychometric properties of the Turkish version of the developmental support competency scale for nurses (DSCS-N). Journal of Pediatric Nursing, 54, 47–52. https://doi.org/10.1016/j.pedn.2020.04.021

Ormanlı Kara, E. (2019). Hızlı Depresif Belirti Envanteri – Ergen Ölçeği’nin Klinisyen Formunun geçerlik ve güvenilirlik çalışması (Tez no. 613058).(Uzmanlık tezi. Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi, İstanbul).

Şahan Akpunar, G. (2019). İfade Edici Dil Becerileri Değerlendirme Ölçeği’nin geliştirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışmaları (Tez no. 586260) [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü]. YÖK Tez Merkezi.

Arslan, M., Aydın, Z. N., & Öz Soysal, F. S. (2026). İlişki kalitesi ölçeğinin Türkçeye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi-IBAD Journal of Social Sciences, (20), 133–150. https://doi.org/10.21733/ibad.18888896

Karabulut, H. (2021). Okul öncesi dönem (3-6 yaş) ve ilkokul dönemi (7-11 yaş) için Annelik Bekçiliği Ölçeği’nin (ABÖ) uyarlanması: anne ve baba formu. Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, 4(7), 34-53.

Karabulut, H. (2019). İlkokul döneminde çocuğu olan anneler ve babalar için baba katılım ölçeği: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Sosyal, beşeri ve idari bilimler-2 alanında yeni ufuklar içinde (s. 201-217). Ankara: Gece Akademi.

Kesebir, G. & Sakız, G. (2021). İlkokul düzeyinde zaman yönetimi ölçeği’nin geliştirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışması . Temel Eğitim Araştırmaları Dergisi , 1(2) , 148-162 . DOI: 10.29228/tead.10

Kalkan, F., Küçüker, E. ve Alatlı, B. (2024). Bir ölçek geliştirme çalışması: İlkokul öğrencilerinin okula uyumlarının incelenmesi. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi, 15(2), 1904-1928.

Demir, Z. M. (2016). İlkokul Öğrencilerine Yönelik Çevre Tutum Ölçeği geliştirme çalışması (Tez No. 423568) [Yüksek Lisans Tezi, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.

Canbulat, T. , Kırıktaş, H. , Tezci, İ. H. & İlhan, E. (2020). İlkokula Hazırbulunuşluk Ölçeği: Yapısal güçlendirme çalışması. International Journal of Current Approaches in Language, Education and Social Sciences, 2(2), 675-687. https://doi.org/10.35452/caless.2020.36

Algur, H. ve Kaya, Z. (2021). İmam Hatip Ortaokulu Öğrencilerinin Rol Model Tercihleri Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 21(2), 769-796.

Akyazı, K.G. (2023). Ergenler için İnternette Yabancılarla Etkileşim Ölçeği geliştirme çalışması (Tez No. 824860) [Yüksek lisans tezi, Ordu Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.      

Öztürk, A., Tosun, L., Özdemir, G., Çavuşoğlu, M., Alparslan, K., Polat, D., Karlıdağ, S., Kablanoğlu, A., Kuşdil, M. (2020). Kararlı Yaşlılık Ölçeğinin Türkçe Versiyonunun Geçerlik Ve Güvenilirlik Çalışması. Türk Geriatri Dergisi, 23(4), 534 – 545. 10.31086/tjgeri.2020.192

Topçu, A. E., & Dönmez, A. (2015). Bir grup süreci olarak akran zorbalığı: Katılımcı rollerinin cinsiyet ve sosyal statü açısından incelenmesi. Turkish Journal of Psychology/Türk Psikoloji Dergisi, 30(75).

Balçık, G. G. (2011). 5 yaş çocuklar için Kendini Yönetme Davranışı Ölçeğinin geliştirilmesi (Yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Demir, İ. (2011). Kimlik İşlevleri Ölçeği: Türkçe geçerlik ve güvenirliği. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 11(2), 571-586.

Siyez, D. M. (2010). Türk Üniversite Öğrencileri Üzerinde Kişilik ve Sosyal Gelişim Envanteri’nin geçerlik ve güvenirliği. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(2), 233-251.

Yalçın, İ., & Malkoç, A. (2013). Adaptation of Personal Growth Initiative Scale-II to Turkish and investigation of psychometric properties. The Journal of Psychiatry and Neurological Sciences, 26(3), 258-266.

Kocar, M. S., & Seki, T. (2023). Turkish Adaptation of Personal Social Responsibility Scale: Validity and Reliability Study. Research on Education and Psychology, 7 (3), 489-501. https://doi.org/10.54535/rep.1383459

Karabekiroglu, K., Rodopman Arman, A., Ay, P., Ozkesen, M., Akbas, S., Tasdemir, G. N., & Peksen, Y. (2009). The reliability and validity of the Turkish version of the Brief Infant–Toddler Social Emotional Assessment (BITSEA). Infant Behavior and Development. 32(3), 291-297.