Ölçek Kategorileri: 480 İktisadi ve İdari Bilimler

Tekbaş, İ., Kurnaz, E. ve Azaltun, M. (Ekim, 2018). Dijital muhasebe okuryazarlığı: Muhasebe meslek mensupları üzerine bir araştırma. 5. Uluslararası Muhasebe ve Finans Araştırmaları Kongresinde sunulan tam metin bildiri (s.223-238). İzmir, Türkiye.

Kayabaşı, H. ve Kasımoğlu, M. (2023). Örgütlerin dijital olgunluk düzeyinin ölçülmesi – bir ölçek geliştirme çalışması. Sağlık ve Sosyal Refah Araştırmaları Dergisi, 5 (1) , 1-21. https://doi.org/10.55050/sarad.1139482

Demirci, H. F., & Yardan, E. D. (2023). Data management in the Digital Health Environment Scale development study. BMC Health Services Research, 23(1), 1249. https://doi.org/10.1186/s12913-023-10205-3

Tuna, A. A., Cansu, E., & Tuna, M. (2024). Dijital sürdürülebilirlik ölçeğinin Türkçeye uyarlama çalışması. Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(Özel Sayı), 266-279. https://doi.org/10.52122/nisantasisbd.1556718

Tekbaş, İ. (2018). Dijitalleşmenin ve Teknolojik Gelişmelerin Muhasebe Mesleğine ve Meslek Mensuplarına Etkileri (Yüksek Lisans Tezi). Okan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Tekbaş, İ. (2018). Dijital çağda muhasebe mesleğinin yeniden tasarımı: Mali mühendislik [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Okan Üniversitesi,İstanbul.

Çolakoğlu, C., Öz, C. S., & Toygar, A. (2023). Psychometric properties of the Turkish version of the decent work questionnaire and its effect on job satisfaction. Work, (Preprint), 1-13.

Ateş, V. (2017). E-Müşteri Algıları Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Yönetim Bilişim Sistemleri Dergisi, 3(2), 15-31.

Konuk, A. E., & Gümüş, B. (2025). E-Oylamaya güven düzeylerinin belirlenmesi: Türkiye örneğinde bir ölçek geliştirme çalışması. Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(2), 185-215. https://doi.org/10.47140/kusbder.1784495

Yaghobi, A. (1998).Measuring climate for innovation in teamwork: Adaptation and validation of Team Climate Inventory (TCI) into Turkish (Master’s thesis). Marmara University Social Sciences Institute, İstanbul.

Gerek, S. ve Kurt, A. A. (2011). Ekonomi Okuryazarlığı Ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması. Uludağ Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi Uludağ Journal of Economy and Society, 1, 59-73.

Alagoz, B. (2015). Adaptation of Economy Attitude Scale to Turkish culture: Validity and reliability study. Educational Research and Reviews, 10(1), 17-28. doi:10.5897/ERR2014.1930

Çamlı, A. Y., Alkan, Y., & Şensazlı, A. C. (2023). Developing a Scale to Measure the Economic Justice. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21 (4), 301-320. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.1323418

Kim, H. J., Buyukgoze-Kavas, A., Duffy, R. D., & Perez, G. (Under review). A Cross-Cultural Validation of Psychology of Working Theory with Turkish Working Adults.

Dilek, S., Keskingöz, H., Konak, A., & Halıcıoğlu, S. (2018). Factors affecting economic literacy. Afro Eurasian Studies, 7(1), 11-51. https://doi.org/10.33722/afes.475575

Günay, G. (2013). Emekliliği Planlama Süreci Ölçeğinin Türkçe geçerlilik ve güvenirlik çalışmasının yapılması:Karabük Üniversitesi örneği. Turkish Journal of Geriatrics, 16(1), 84-94.

Bozoglan, B. (2017). The Psychometric Properties of the Scale of Retired Spousal Intrusion. European Journal of Psychological Assessment, 33(6). https://doi.org/10.1027/1015-5759/a000303

Özdemir, B. (2016). Örgütsel yapı ve kaynak temelli görüş kapsamında örgütlerde rekabet stratejileri: Türkiye’nin ilk 1000 sanayi kuruluşu’nda bir araştırma (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Eskişehir.

Akın, A. ve Kahraman, A. (2015). Ergen Para Tutumu Ölçeği Türkçe Formu: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 4(2), 267-271.

Uysal, D., Altsoy, S., Cinibulak, M., & Demirsoy, N. (2025). Turkish adaptation, validity and reliability study of the “Erlangen Team Cohesion at Work Scale”: Team cohesion of paramedics from healthcare professionals. BMC psychology, 13, 1038. https://doi.org/10.1186/s40359-025-03399-0

Metin, T., Baylan, M. ve Günalan, M. (2022). Esnafların Ahilik Sandığı Uygulamasına Karşı Tutumları: Kahramanmaraş Örneği. Journal of Economics and Research, 3(1), 38-54. DOI: 10.53280/jer.1080047

Güğerçin, U. ve Ay, Ü. (2017). Etik Konum Ölçeği’nin faktör analitik yapısı: banka çalışanları üzerine bir araştırma. Hacettepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 35(4), 53-78

Tuna, M., Bircan, H. ve Yeşiltaş, M. (2012). Etik Liderlik Ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması: Antalya örneği. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 26(2), 143-155.

Saray, M.T., ve Hazer, O.( 2017). Etik Tüketici Ölçeğinin Türkçe uyarlaması; geçerlilik ve güvenilirliğine ilişkin bir çalışma: Hacettepe üniversitesi örneklemi. International Journal Of Education Technology and Scientific Researches, 4, 258-283.

Bozyiğit, S. ve Karaca, Y. (2016). Türkiye'deki etnik reklamlara yönelik tüketicinin tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Elektronik Dergisi, 15, 288-307.