Ölçek Kategorileri: 185 Sağlık Psikolojisi

Dilci, T. (2019). A study on validity and reliability of Digital Addiction Scale for 19 years or older. Universal Journal of Educational Research, 7(1), 32–39. https://doi.org/10.13189/ujer.2019.070105

Tutar, H., & Mutlu, H. T. (2024). Dijital Yorgunluk Ölçeği (DİYÖ): Geçerlilik ve güvenirlik çalışması. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (67), 56-74.

Çelikpazu, E. E., & Taşdemir, F. (2022). Grammar Anxiety Scale: The validity and reliability study. Participatory Educational Research, 9(4), 343-366. http://dx.doi.org/10.17275/per.22.94.9.4

Budak, Z., (2020). Dinleme Ortamları ve Yansımalarının Yaşam Kalitesi Üzerine Etkisi Ölçeği’nin Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışması. (Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi).

Ulutaş, M., & Erkoç, N. (2023). Dinosaur syndrome: A scale development study. Journal of Education, Theory and Practical Research, 9(1), 98–107. https://doi.org/10.38089/ekuad.2023.135

İnanç, B. Y., Çelik, M. ve Görgün, H. (2003). Diş Hekimliği Korkusu Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi,1(1), 43-51.

Uranoğlu, B. K. (2023). Disfaji Riski Taşıyan Yaşlılarda Aspirasyon Pnömonisinin Önlenmesine Yönelik Geliştirilen Öz Bakım Ölçeği’nin Türkçe uyarlaması, geçerliliği ve güvenirliği (Yüksek lisans tezi, Ege Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İç Hastalıkları Hemşireliği Anabilim Dalı).

Kakaşçı Gün Ç. ve Demirci N. (2023). Development of Revised Dysmenorrhea Impact Scale Short Form (DIS-R). In D. Atik (Ed.) International Research in Health Sciences (pp. 252-280). Platanus Publishing.

Günbaş, M., Büyükkaya Besen, D., & Dervişoğlu, M. (2024). Assessing psychometric properties of the Turkish version of the Diabetes Caregiver Activity and Support Scale (D-CASS). Primary Care Diabetes, 18(1), 84–90.https://doi.org/10.1016/j.pcd.2023.11.006

Özcan, H. (2012). Diyabet Güçlendirme Ölçeği'nin Türk toplumu için geçerlik güvenirliğinin incelenmesi (Yüksek Lisans Tezi). Süleyman Demirel Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Isparta.

Jahanpeyma, P., Karaman, E., Yıldırım, Y., Şahin, S., & Şenuzun Aykar, F. (2020). Adaptation of Diabetic Empowerment Scale-Short Form to older individuals and to Turkish language: Validity and reliability study. The Eurasian Journal of Medicine, 52(2), 120-125. doi: 10.5152/eurasianjmed.2020.19155

Kavuran, E., & Türkoğlu, N. (2022). Turkish validity and reliability of the Diabetes Medication Self-Efficacy Scale. International Journal of Endocrinology(Ukraine), 18(5), 285-292. Doi: 10.22141/2224-0721.18.5.2022.1187

Karakurt, P. (2008).Tip 2 diyabetli hastalara verilen eğitimin öz-bakım üzerine etkisi. (Doktora tezi). Atatürk Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.

Bayındır Çevik, A. (2010). Tip 2 diyabetlilerde kardiyovasküler risk faktörleri ile sağlık inancı ve öz-etkililik arasındaki ilişki.(Doktora tezi). İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Eroğlu, N., Sabuncu, N. (2019). Diyabet Öz Yönetim Skalası’nın (DÖYS) Türk toplumuna uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Hemşirelik Bilimi Dergisi, 1(3), 1-6.

Çetintaş, İ., & Akgün Kostak, M. (2021). Psychometric properties of the Turkish version of the Diabetes Family Impact Scale. Journal for Specialists in Pediatric Nursing, e12308. https://doi.org/10.1111/jspn.12308

Özcan, A. (2024). Diyabetli Bireylerde Ayak Bakım Davranışı Değişim Süreci Ölçeği’nin geliştirilmesi ve psikometrik özelliklerinin değerlendirilmesi (Yüksek Lisans Tezi). Karabük Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Karabük.

Işık, K., Yıldırım, H. ve Cengiz, Z. (2021). Diyabetli hastalarda psikolojik insülin direnci ölçeğinin Türkçeye uyarlanması. Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care, 15(4), 726-733. https://doi.org/10.21763/tjfmpc.864093

Yıldız, B. (2024). Diyabetlilerde İlaç Uyumunun Önündeki Pratik Engeller Ölçeği’nin Türkçe uyarlamasının güvenirlik ve geçerlik çalışması (Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İstanbul.

Kahraman, G., Güngör- Tavsanlı, N., Baydur, H., Özmen, D. ve Özmen, E. (2016). Tip-2 diyabet hastalarında Diyabette Engeller Ölçeğinin geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 17(1), 33-44.

Bilgehan, T., & İnkaya, B. (2023). Diyabette Güçler ve Güçlükler Ölçeği: Bir ölçek geliştirme çalışması. İstanbul Gelişim Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 19 (1), 1-18.

Korkut, Y. (2007). Ferrans ve Powers' ın Diyaliz Hastaları için Yaşam Kalitesi Endeksinin güvenirlik ve geçerlik çalışması. Nöropsikiyatri Arşivi, 44(1), 14-18.

Göçmen, H. (2024). Diyet Bilgi Yükü Ölçeği’nin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlilik ve güvenilirlik çalışması (Yüksek Lisans Tezi). Nuh Naci Yazgan Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Kayseri.

Hamurcu, P., Şahin, İ. N., Batar, N., & Çelik, A. (2023). Diyet Öz Yeterlilik Ölçeği Türkçe uyarlamasının geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Osmangazi Tıp Dergisi, 45 (2), 151-160.  Doi: 10.20515/otd.1176057

Oğuz, S., Enç, N., ve Yiğit, Z. (2010). Kronik kalp yetersizliği olan hastalar için inanç ve uyum ölçeklerinin Türkçeye uyarlanması. Türk Kardiyol Dern Arş, 38(7), 480-485.